رقابت ۶۶ بنیان‌گذار در اردوی ۳ میلیون دلاری شرکت استن
مسابقه استارتاپی به سبک «بازی مرکب»؛ رقابت برای جذب مخاطب و ساخت کسب‌وکار
یک مسابقه استارتاپی متفاوت در آمریکا، ۶۶ بنیان‌گذار جوان را برای دو هفته به اردویی در پنسیلوانیا کشاند؛ جایی که شرکت‌کنندگان علاوه بر ساخت محصولات تازه، باید با تولید ویدئو و جذب مخاطب در شبکه‌های اجتماعی از حذف شدن جلوگیری می‌کردند. شرکت «استن» با صرف حدود ۳ میلیون دلار، این رقابت را به شکل یک برنامه واقع‌نما طراحی و فیلم‌برداری کرده است؛ تجربه‌ای که برگزارکنندگان آن را آزمایشی برای سنجش نقش شهرت اینترنتی در موفقیت استارتاپ‌ها می‌دانند.
مسابقه استارتاپی متفاوتی در ایالت پنسیلوانیای آمریکا برگزار شده که در آن ۶۶ بنیان‌گذار جوان برای ساخت کسب‌وکار، جذب مشتری و تولید محتوای شبکه‌های اجتماعی با یکدیگر رقابت کرده‌اند. این رویداد دو هفته‌ای با نام «لانچ‌پد» (Launchpad)، ترکیبی از برنامه رشد استارتاپ‌ها و مسابقات تلویزیونی واقع‌نماست که در آن توانایی جلب توجه مخاطبان، تقریباً به اندازه کیفیت محصول اهمیت دارد.
به گزارش راوی تجربه به نقل از بیزنس اینسایدر (Business Insider)، شرکت «استن» (Stan) با صرف حدود ۳ میلیون دلار این رقابت را برگزار کرده است. شرکت‌کنندگان علاوه بر توسعه محصولات خود، باید هر روز اهداف مشخصی در فروش و بازاریابی محقق می‌کردند؛ در غیر این صورت با خطر حذف از مسابقه روبه‌رو می‌شدند.
مسابقه استارتاپی لانچ‌پد چگونه برگزار شد؟
لانچ‌پد یک برنامه فشرده برای بنیان‌گذاران استارتاپ‌هاست که در آن شرکت‌کنندگان باید طی دو هفته، ایده‌های تجاری خود را توسعه دهند و برای جذب مشتری واقعی تلاش کنند. در این رویداد، ۳۰ تیم از میان حدود ۷۰۰ متقاضی انتخاب شدند و در مجموع ۶۶ بنیان‌گذار جوان در برنامه حضور یافتند.
برخلاف شتاب‌دهنده‌های سنتی که معمولاً بر کیفیت ایده، تجربه فنی تیم و امکان جذب سرمایه تمرکز دارند، برگزارکنندگان لانچ‌پد به توانایی بنیان‌گذاران برای جذب مخاطب در شبکه‌های اجتماعی نیز اهمیت زیادی داده‌اند.
ویتالیا دودونوف (Vitalii Dodonov)، یکی از بنیان‌گذاران استن، توضیح داده است که تعداد دنبال‌کنندگان شرکت‌کنندگان در شبکه‌های اجتماعی و توانایی آن‌ها برای افزایش مخاطبان، از معیارهای مهم انتخاب تیم‌ها بوده است. بر همین اساس، شرکت‌کنندگان تنها برای ساخت یک محصول رقابت نمی‌کردند؛ بلکه باید ثابت می‌کردند می‌توانند درباره محصول خود صحبت کنند، آن را معرفی کنند و توجه مشتریان احتمالی را به دست آورند.
شباهت مسابقه استارتاپی به بازی مرکب و لاو آیلند
یکی از ویژگی‌های متفاوت لانچ‌پد، طراحی آن با الهام از برنامه‌های واقع‌نمایی مانند «لاو آیلند» (Love Island) و سریال «بازی مرکب» (Squid Game) بود. در این مسابقه، تیم‌ها در شرایط رقابتی قرار می‌گرفتند و نتیجه عملکردشان در جدول امتیازات ثبت می‌شد.
شرکت‌کنندگان ضعیف‌تر در مراسم حذف کنار آتش، موسوم به Firepit، با خطر کنار رفتن از مسابقه روبه‌رو بودند. این بخش‌ها در حضور دوربین‌های فیلم‌برداری انجام می‌شد و برگزارکنندگان تلاش داشتند لحظات پرتنش، اختلاف‌نظرها و واکنش‌های احساسی بنیان‌گذاران را ثبت کنند.
تمام رویداد برای ساخت یک برنامه واقع‌نما فیلم‌برداری شده و استن قصد دارد نسخه تدوین‌شده آن را منتشر کند. در عین حال، بخش‌هایی از فعالیت‌های روزانه شرکت‌کنندگان نیز از طریق شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌شد تا مخاطبان بتوانند روند رقابت را دنبال کنند.
با وجود این طراحی سرگرم‌کننده، شرکت‌کنندگان بیشتر وقت خود را صرف کار روی محصولات، تولید ویدئو و تلاش برای افزایش امتیاز تیمشان می‌کردند.
تولید محتوا مهم‌تر از برنامه‌نویسی؟
یکی از پرسش‌های اصلی این مسابقه آن بود که آیا داشتن مهارت فنی برای موفقیت یک استارتاپ کافی است یا بنیان‌گذاران باید بتوانند خودشان نیز به چهره‌هایی شناخته‌شده تبدیل شوند؟ برگزارکنندگان لانچ‌پد معتقدند در بازاری که ساخت محصولات نرم‌افزاری با ابزارهای هوش مصنوعی آسان‌تر شده، مسئله اصلی دیگر فقط توسعه محصول نیست.
از نگاه آن‌ها، توانایی رساندن محصول به دست مشتریان و جلب توجه مخاطبان می‌تواند تفاوت میان یک کسب‌وکار موفق و استارتاپی ناشناخته را رقم بزند. به همین دلیل، تیم‌ها موظف بودند هر روز فعالیت‌های مشخصی انجام دهند. برای مثال، برگزاری ۱۰ تماس فروش از جمله معیارهای ارزیابی بود.
تولید ویدئو برای شبکه‌های اجتماعی نیز وزن قابل‌توجهی در امتیازدهی داشت. در بخش‌های مختلف اردو، بنیان‌گذاران مقابل دوربین تلفن همراه قرار می‌گرفتند و درباره محصولاتشان صحبت می‌کردند. برخی حتی هنگام صرف غذا نیز در حال ضبط محتوای تبلیغاتی بودند.
این رویکرد نشان می‌دهد که برگزارکنندگان، تولید محتوا را بخشی از فرآیند توسعه کسب‌وکار می‌دانند، نه صرفاً فعالیتی تبلیغاتی که پس از آماده‌شدن محصول آغاز شود.
استارتاپ‌هایی از اسکنر جوش صورت تا مغز دیجیتال
محصولات شرکت‌کنندگان لانچ‌پد تنوع زیادی داشتند و بخش قابل‌توجهی از آن‌ها بر فناوری هوش مصنوعی متکی بودند. یکی از تیم‌ها روی ابزاری کار می‌کرد که با استفاده از هوش مصنوعی، وضعیت آکنه و جوش‌های صورت را بررسی و تغییرات آن را دنبال می‌کند.
تیم دیگری در حال توسعه اپلیکیشنی بود که والدین را به پرستاران کودک متصل می‌کرد. در میان شرکت‌کنندگان، استارتاپ «هایومایند ریسرچ» (Hivemind Research) نیز حضور داشت که ایده آن ایجاد ساختارهایی شبیه مغزهای دیجیتال در قالب شبکه‌های اجتماعی بود.
مکس هاردینگ (Max Harding)، بنیان‌گذار ۲۰ ساله این تیم، بیشتر مسئولیت حضور مقابل دوربین و معرفی ایده را بر عهده داشت. در مقابل، اسکایلر جی (Skyler Ji)، هم‌بنیان‌گذار او، بر مدیریت فعالیت‌های اجرایی و پیشبرد عملیات تیم تمرکز می‌کرد.
این تقسیم وظایف نمونه‌ای از رویکرد مورد توجه برگزارکنندگان بود؛ همکاری فردی که می‌تواند مخاطب جذب کند با کسی که مسئول توسعه و اداره کسب‌وکار است.
رقابتی که خواب را از چشم بنیان‌گذاران گرفت
فشار شدید برای رسیدن به اهداف روزانه، یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های فضای اردو بود. به نوشته بیزنس اینسایدر، بسیاری از شرکت‌کنندگان تا ساعت‌های پایانی شب مشغول کار بودند و برخی برای تکمیل وظایف خود شب‌ها بیدار می‌ماندند.
ری مندوزا (Rey Mendoza)، یکی از شرکت‌کنندگان باتجربه‌تر، پس از حذف اولیه همچنان برای بازگشت به رقابت تلاش می‌کرد. او به خبرنگار بیزنس اینسایدر نشان داد که در شش روز گذشته، هیچ شبی بیش از شش ساعت نخوابیده است.
حتی برنامه‌های تفریحی که برگزارکنندگان برای کاهش فشار طراحی کرده بودند، با استقبال چندانی مواجه نشدند. برای نمونه، یک دورهمی برای بازی «ماریو کارت» (Mario Kart) برگزار شد، اما هیچ‌یک از شرکت‌کنندگان در آن حضور پیدا نکردند. در حالی که نمایشگرهای بازی روشن بودند، بنیان‌گذاران ترجیح می‌دادند پشت لپ‌تاپ‌های خود بنشینند و به برنامه‌نویسی، تولید محتوا یا آماده‌سازی فعالیت‌های روز بعد بپردازند.
حذف‌های تلویزیونی و انتقادهای تند از بنیان‌گذاران
بخش دیگری از فشار روانی مسابقه استارتاپی لانچ‌پد به شیوه ارزیابی عمومی شرکت‌کنندگان مربوط می‌شد. در یکی از نخستین چالش‌ها، تیم‌ها باید ویدئویی برای معرفی فعالیتشان تولید می‌کردند و آن را در جمع سایر شرکت‌کنندگان به نمایش می‌گذاشتند.
جان هو (John Hu)، دیگر بنیان‌گذار استن، در جریان این ارزیابی از کیفیت برخی ویدئوها به‌شدت انتقاد کرد. به گزارش بیزنس اینسایدر، این انتقادها در یکی از موارد به گریه اعضای یک تیم انجامید و حتی آن‌ها درباره ادامه همکاری با یکدیگر دچار تردید شدند.
برگزارکنندگان معتقد بودند چنین فشارهایی تا حدی بازتاب واقعیت زندگی بنیان‌گذاران استارتاپ‌هاست؛ افرادی که باید در شرایط رقابتی، با شکست، اختلاف‌نظر و واکنش منفی مخاطبان کنار بیایند. با این حال، تبدیل این تجربه‌ها به محتوای سرگرمی، پرسش‌هایی درباره مرز میان آموزش کارآفرینی و ایجاد فشار برای جذاب‌تر شدن یک برنامه تلویزیونی مطرح می‌کند.
چرا شرکت استن ۳ میلیون دلار برای این اردو هزینه کرد؟
برگزاری لانچ‌پد برای شرکت استن هزینه قابل‌توجهی به همراه داشته است. این برنامه در مجموعه‌ای مجلل با وسعت حدود ۴۰۰ هکتار در منطقه‌ای جنگلی در پنسیلوانیا برگزار شد؛ محلی که پیش‌تر میزبان گردهمایی شرکت‌های بزرگی مانند جی‌پی مورگان نیز بوده است.
برگزارکنندگان برای اجاره مکان، تأمین تجهیزات، حضور گروه‌های فیلم‌برداری و فراهم‌کردن امکانات شرکت‌کنندگان در مجموع حدود ۳ میلیون دلار هزینه کردند. با وجود موقعیت دورافتاده مجموعه و محدودیت پوشش تلفن همراه، اینترنت فیبر نوری و امکانات رفاهی لازم برای فعالیت تیم‌ها فراهم بود.
شرکت استن که بستری برای فروش محصولات و خدمات تولیدکنندگان محتوای مستقل ارائه می‌کند، پیش‌تر درآمد تکرارشونده سالانه خود را نزدیک به ۴۱ میلیون دلار اعلام کرده بود. دودونوف هزینه برگزاری لانچ‌پد را نوعی آزمایش پرهزینه می‌داند؛ آزمایشی برای بررسی اینکه آیا تکیه بر شخصیت بنیان‌گذار و تولید محتوا واقعاً می‌تواند به رشد سریع‌تر یک کسب‌وکار کمک کند یا خیر.
آیا آینده استارتاپ‌ها به تعداد دنبال‌کنندگان وابسته است؟
ایده اصلی پشت برگزاری لانچ‌پد، تغییر معیارهای موفقیت استارتاپ‌ها در عصر شبکه‌های اجتماعی و هوش مصنوعی است. ابزارهای هوش مصنوعی توسعه نرم‌افزار و آزمایش ایده‌های تجاری را برای افراد بیشتری امکان‌پذیر کرده‌اند. در نتیجه، ساخت یک محصول دیجیتال به‌تنهایی دیگر الزاماً مزیت رقابتی پایداری ایجاد نمی‌کند.
از سوی دیگر، دسترسی به مشتری، جلب اعتماد و ایجاد یک جامعه مخاطب می‌تواند نقش مهمی در رشد یک کسب‌وکار داشته باشد. لانچ‌پد تلاش کرده این دو بخش را در یک رقابت فشرده به یکدیگر پیوند دهد؛ شرکت‌کنندگان باید هم محصول بسازند و هم برای معرفی و فروش آن مخاطب پیدا کنند.
البته محبوبیت در شبکه‌های اجتماعی به‌تنهایی تضمین‌کننده درآمد یا موفقیت بلندمدت نیست. تعداد دنبال‌کنندگان زمانی می‌تواند به یک مزیت تجاری تبدیل شود که به مشتریان واقعی، درآمد و استفاده مستمر از محصول منجر شود. این موضوع به‌ویژه درباره استارتاپ‌هایی اهمیت دارد که بر موج محبوبیت هوش مصنوعی شکل گرفته‌اند و برای متمایز شدن از محصولات مشابه به راهکارهای تازه نیاز دارند.
لانچ‌پد؛ تجربه‌ای متفاوت در دنیای کارآفرینی
برگزاری این مسابقه نشان می‌دهد برخی شرکت‌های فناوری به دنبال ترکیب مدل‌های سنتی شتاب‌دهی استارتاپ‌ها با رسانه‌های اجتماعی و برنامه‌های سرگرمی هستند. در این شیوه، بنیان‌گذار فقط فردی نیست که یک محصول را طراحی یا شرکت را مدیریت می‌کند؛ او هم‌زمان باید نقش فروشنده، بازاریاب و تولیدکننده محتوا را نیز بر عهده بگیرد.
شرکت استن امیدوار است فیلم‌برداری از رقابت‌ها و انتشار محتوای مربوط به آن‌ها، هم برای شرکت‌کنندگان مخاطب ایجاد کند و هم توجه بیشتری به پلتفرم این شرکت جلب کند. با این حال، موفقیت واقعی این مدل زمانی روشن‌تر خواهد شد که بتوان نتایج کسب‌وکارهای حاضر در لانچ‌پد را پس از پایان اردو بررسی کرد.
اینکه چه تعداد از تیم‌ها موفق به جذب مشتری، ایجاد درآمد پایدار یا ادامه فعالیت شوند، معیار دقیق‌تری برای ارزیابی چنین برنامه‌ای خواهد بود. مسابقه استارتاپی لانچ‌پد در نهایت تصویری از یک تغییر مهم در فضای کارآفرینی ارائه می‌کند؛ تغییری که در آن ساخت محصول و جذب مخاطب بیش از گذشته به یکدیگر وابسته شده‌اند، اما موفقیت نهایی همچنان به ارزش واقعی محصول و توانایی تبدیل توجه مخاطبان به یک کسب‌وکار پایدار بستگی دارد.
اخبار اقتصاد و بازار را اینجا بخوانید.
دیدگاه‌ها
برای ثبت دیدگاه وارد شوید یا ثبت‌نام کنید.
اولین دیدگاه را شما بنویسید.