سرنخ‌هایی از دندان‌های فسیلی دورهٔ کرتاسه
غذای دایناسورها از دریا هم تامین می‌شد؟ / سرنخ تازه در دندان‌های فسیلی
غذای دایناسورها شاید فقط از خشکی تأمین نمی‌شد. بررسی دندان‌های فسیلی نشان می‌دهد منابع دریایی، از جمله احتمالاً جلبک‌ها، به زنجیرهٔ غذایی برخی دایناسورهای ساحلی راه یافته بودند.
به گزارش راوی تجربه، غذای دایناسورها را می‌شود از روی ردهای شیمیایی به‌جامانده در دندان‌هایشان بررسی کرد. گروهی از پژوهشگران با مقایسهٔ فسیل‌های مناطق ساحلی و دور از دریا در آمریکای شمالی، به نشانه‌هایی رسیده‌اند که می‌گوید خوراک با منشأ دریایی احتمالاً به زنجیرهٔ غذایی برخی دایناسورها راه پیدا کرده بود. جلبک دریایی یکی از گزینه‌های مطرح است. ساینس‌دیلی ۱۴ نوامبر ۲۰۲۶ این یافته‌ها را گزارش کرد. مقالهٔ اصلی پژوهش ۳۰ سپتامبر در نشریهٔ «فرانتیرز در بوم‌شناسی و تکامل» منتشر شده بود.
دندان‌های فسیلی دربارهٔ غذای دایناسورها چه می‌گویند؟
پژوهشگران نمونه‌هایی از شش سازند زمین‌شناسی آمریکای شمالی را بررسی کردند. پنج سازند بازماندهٔ محیط‌های ساحلی و یکی مربوط به محیطی در خشکی و دور از نفوذ مستقیم دریا بود. آن‌ها نسبت ایزوتوپ‌های کربن را در نمونه‌هایی از دندان و استخوان مهره‌داران اندازه گرفتند. ایزوتوپ‌ها شکل‌های سبک‌تر و سنگین‌تر یک عنصرند و نسبت آن‌ها در بافت جانور می‌تواند دربارهٔ منشأ خوراکش سرنخ بدهد.
در بسیاری از نمونه‌های ساحلی، سهم کربن سنگین در مقایسه با نمونه‌های ناحیهٔ دور از دریا بیشتر بود. این الگو با ورود مواد غذایی دریایی به رژیم جانوران سازگار است. بررسی ایزوتوپ‌های اکسیژن و عناصر دیگر نیز به پژوهشگران کمک کرد اثر تغییرات شیمیایی پس از دفن فسیل‌ها را ارزیابی کنند.
جلبک دریایی چطور به غذای دایناسورها راه پیدا می‌کرد؟
امواج و توفان‌ها می‌توانستند جلبک‌ها و دیگر مواد آلی را به ساحل بیاورند و خوراکی در دسترس جانوران خشکی‌زی قرار دهند. شکارچیان هم می‌توانستند بخشی از این مواد را غیرمستقیم، از طریق خوردن جانورانی که از منابع ساحلی تغذیه کرده بودند، دریافت کنند. نسبت ایزوتوپ‌ها به‌تنهایی مشخص نمی‌کند هر جانور دقیقاً چه خورده یا جلبک چه سهمی از رژیمش داشته است.
الگو در همهٔ دایناسورهای بررسی‌شده یکسان نبود. برای نمونه، مینای دندان تنونتوسوروس، یک دایناسور گیاه‌خوار، بیشتر به الگوی جانورانی شباهت داشت که از گیاهان خشکی تغذیه می‌کنند. همین تفاوت نشان می‌دهد که حتی در زیستگاه‌های نزدیک به دریا، گونه‌ها می‌توانستند منابع غذایی متفاوتی داشته باشند. پرسش باز پژوهش این است که این پیوند میان دریا و غذای دایناسورها تا چه اندازه در دیگر مناطق و دوره‌ها رواج داشته است.
خبرهای بیشتر را در بخش علم و فناوری راوی تجربه بخوانید.
دیدگاه‌ها
برای ثبت دیدگاه وارد شوید یا ثبت‌نام کنید.
اولین دیدگاه را شما بنویسید.